Pierwsza lampa sodowa potocznie zwana również sodówką, której działanie jak sama nazwa wskazuje, oparte jest na oparach sodu powstała w 1935 roku. Ich czasy świetności rozpoczęły się w latach 70 XX wieku i lampy takie służyły przez wiele lat. Wraz z rozwojem technologii, aktualnie są jednak coraz rzadziej stosowane, wychodzą z użycia na rzecz lepszych modeli.
Zasada działania lampy sodowej
Wysokoprężne lampy sodowe mają działanie zbliżone do lamp rtęciowych. W tym przypadku źródłem światła jest jarznik. W nim znajdują się sód, rtęć i gaz zapłonowy, który po załączeniu napięcia tworzy impulsy o wartości do kilku kV. Powoduje to zapłon wyładowania w ksenonie, który tworzy strumienie światła.
Wady i zalety lamp sodowych
Lampy sodowe, jak każdy inny przedmiot ma swoje wady i zalety, które często uzależnione są od okoliczności. Do największych zalet lamp sodowych należy zaliczyć:
- długą żywotność – nowoczesne lampy sodowe mogą działać nawet do 20 tysięcy godzin,
- strumień światła – wraz z czasem użytkowania siła strumieniu światła nie będzie słabnąć, lampy takie będą świeciły bez przerwy z taką samą mocą,
- małą wrażliwość na wahania temperatury otoczenia,
- w świetle lamp sodowych łatwiej rozpoznać obiekty znajdujące się we mgle.
Wady takich lamp to przede wszystkim:
- barwa światła – przyjmuje ona odcienie koloru rudego, światło o takiej barwie po zmroku fałszuje kolory otoczenia i zieleni, co wpływa na mniejszą estetykę wyglądu miast wieczorami, czy w nocy,
- duża wrażliwość na zmiany napięcia,
- konieczność stosowania układu zapłonowego i statecznika.